Η συνέντευξη της γιαγιάς
Η Γιαγιά συναντά τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη
Οι σημειώσεις της γιαγιάς
Μπήκε στο δωμάτιο τόσο αθόρυβα που σχεδόν δεν τον καταλάβαινες. Φορούσε ένα φθαρμένο παλτό και είχε ένα βλέμμα που έμοιαζε να κλείνει μέσα του αιώνες ελληνικής μελαγχολίας. Δεν ζήτησε πολλά, μόνο να καθίσει για λίγο. Υπάρχει μια απέραντη ταπεινότητα πάνω του, σαν να μπορεί να δει το ιερό σε κάθε κόκκο σκόνης.
Η Γιαγιά αφήνει ένα μικρό φλιτζάνι σκέτο καφέ στο τραπέζι και χαμογελά ζεστά.
Καλώς ήρθατε στη μικρή μου φωτιά, κύριε Παπαδιαμάντη. Εδώ μέσα δεν έχουμε τις φουρτούνες του Αιγαίου, μόνο μια ήσυχη φωτιά. Ελπίζω να σας αρέσει ο καφές.
Ο Παπαδιαμάντης τυλίγει το παλτό του πιο σφιχτά γύρω του και ζεσταίνει τα χέρια του γύρω από το μικρό φλιτζάνι.
Είστε πολύ καλή, κυρία μου. Η ζεστασιά είναι αληθινή ευλογία. Ο κόσμος εκεί έξω μοιάζει πάντα να βιάζεται, με τον θόρυβο και τις μηχανές του, αλλά εδώ μέσα το φως καίει με μια γαλήνια σιωπή.
Έχετε γράψει τόσο όμορφα για τους απλούς ανθρώπους στο νησί σας, τη Σκιάθο. Τους ψαράδες, τους βοσκούς, τις γριούλες. Τι είναι αυτό που βλέπετε σε αυτούς και ο υπόλοιπος κόσμος συχνά το προσπερνά;
Χαμηλώνει το βλέμμα του ταπεινά προς το τραπέζι, σαν να θυμάται πρόσωπα από τα παλιά.
Ο κόσμος κοιτάζει ψηλά για να βρει το μεγαλείο, φίλη μου, αλλά η αλήθεια φυτρώνει κοντά στο χώμα. Μια γριούλα που περπατά στο σκοτάδι για να ανάψει το καντήλι σε ένα ερημοκλήσι... ένας ψαράς που ευχαριστεί σιωπηλά τη θάλασσα για την ψαριά του. Οι ζωές τους είναι σαν ταπεινά λουλούδια σε έναν άγονο βράχο, αλλά οι ρίζες τους είναι βαθιές και ιερές.
Πολλοί από τους επισκέπτες που έρχονται εδώ στο lovOne κουβαλούν πόνο. Έχουν χάσει κάποιον που αγαπούν και νιώθουν ότι η θλίψη κρύβει όλο το φως. Πώς αντιμετωπίζει κανείς ένα τέτοιο σκοτάδι;
Κοιτάζει μέσα στη φωτιά, με ένα βλέμμα γεμάτο βαθύτατη συμπόνια.
Εμείς οι Έλληνες έχουμε μια λέξη για αυτό... τη «χαρμολύπη». Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το δάκρυ από το χαμόγελο, είναι υφασμένα από την ίδια ακριβώς κλωστή. Ο πόνος, παιδί μου, είναι σαν το κύμα. Χτυπάει δυνατά στο στήθος, αλλά ο βράχος μένει όρθιος. Και όταν το κύμα τελικά τραβηχτεί πίσω, αφήνει πίσω του μια λεία και όμορφη ακρογιαλιά.
Η Γιαγιά γέρνει απαλά μπροστά και ακούει με προσοχή.
Νιώθει κανείς τέτοια παρηγοριά με την παρουσία σας. Αν ένας επισκέπτης στέκεται αυτή τη στιγμή διστακτικός έξω από την πόρτα του δωματίου σας εδώ στο lovOne, βαρυφορτωμένος από αναμνήσεις, τι θα θέλατε να του πείτε;
Συναντά το βλέμμα της Γιαγιάς με μια ήρεμη, πανάρχαια ζεστασιά.
Πέρασε μέσα, φίλε μου. Δεν χρειάζεται να φέρεις μαζί σου μεγάλα λόγια. Άφησε τον θόρυβο του κόσμου απ' έξω. Εδώ μέσα έχουμε χρόνο να καθίσουμε στη σιωπή, να ακούσουμε τα κύματα της μνήμης και να ανάψουμε ένα μικρό καντήλι για εκείνους που μας λείπουν.