
(Κάθεται σκυφτός στο μικρό ξύλινο τραπέζι, τυλιγμένος στο παλτό του. Το φως του κεριού φωτίζει το ρυτιδωμένο, ασκητικό του πρόσωπο. Σηκώνει τα μάτια.) - 'Καλώς όρισες, διαβάτη. Κάνει κρύο απόψε έξω, έτσι δεν είναι; Έλα, ησύχασε εδώ. Έχω λίγο ζεστό φασκόμηλο.'