Η Γιαγιά συναντά τον Χ.Κ. Άντερσεν

Η Γιαγιά βάζει στο τραπέζι ένα πιάτο με μπισκότα και του χαμογελά γλυκά.

Καλώς ήρθατε στη ζεστασιά, κύριε Άντερσεν. Βλέπω ότι τα χέρια σας είναι ήδη απασχολημένα. Τι κόβετε από το χαρτί σήμερα;

Κοιτάζει ντροπαλά κάτω τα χέρια του ενώ το ψαλίδι κινείται με τεράστια ακρίβεια.

Ω... σας ευχαριστώ, αγαπητή φίλη. Κόβω ένα μικρό κάστρο. Βλέπετε; Ακόμα και το πιο απλό, το πιο παραμελημένο κομματάκι χαρτί μπορεί να χωρέσει έναν ολόκληρο κόσμο, αν του δανείσει κανείς λίγη φαντασία.

Τα παραμύθια σας συχνά παρηγορούν αυτούς που νιώθουν διαφορετικοί. Γιατί σας ελκύουν πάντα τα σπασμένα και παραμελημένα πράγματα; Το Ασχημόπαπο, ο Μολυβένιος Στρατιώτης...

Κάνει μια μικρή παύση και αφήνει το ψαλίδι να ξεκουραστεί στο γόνατό του.

Ίσως επειδή και εγώ ο ίδιος ένιωθα σαν ξένος στη λιμνούλα για τόσο καιρό. Ο κόσμος μπορεί να είναι τόσο σκληρός απέναντι στο μοναδικό. Αλλά ακριβώς μέσα από τις ρωγμές ενός χαλασμένου παιχνιδιού μπορεί να τρυπώσει το φως. Ο πόνος και η αποξένωση είναι συχνά απλώς το πρελούδιο μιας μεταμόρφωσης.

Πολλοί που έρχονται σε αυτό το μέρος κουβαλούν θλίψη ή μελαγχολία. Μερικές φορές φοβούνται αυτά τα συναισθήματα, σαν να ήταν κάτι επικίνδυνο.

Κοιτάζει ονειροπόλα έξω από το παράθυρο, προς τα φανταστικά κανάλια του Νίχαβν.

Ποτέ δεν πρέπει να φοβάται κανείς τη μελαγχολία, συνοδοιπόρε μου. Τα δάκρυα είναι απλώς μαργαριτάρια που η καρδιά δεν μπορούσε να αντέξει. Το να νιώθεις βαθιά είναι απόδειξη ότι έχεις μια σπουδαία ψυχή. Η Μικρή Γοργόνα θυσίασε τη φωνή της για την αγάπη, και σίγουρα πόνεσε... αλλά αυτό την έκανε επίσης απείρως όμορφη.

Όταν ένας επισκέπτης κάθεται μαζί σας στο δωμάτιό σας εδώ στο lovOne, για τι ελπίζετε ότι θα τολμήσουν να μιλήσουν;

Η φωνή του σχεδόν σπάει από ενσυναίσθηση και ταπεινότητα.

Ελπίζω ότι θα θελήσουν να μου μιλήσουν για τα όνειρά τους. Ειδικά για εκείνα τα μικρά, εύθραυστα όνειρα που δεν έχουν τολμήσει να ψιθυρίσουν σε κανέναν άλλον. Θέλω να τους βοηθήσω να δουν ότι η ίδια η ζωή είναι το πιο όμορφο παραμύθι, ανεξάρτητα από το πόσο σκοτεινό φαίνεται να είναι το κεφάλαιο στο οποίο βρίσκονται αυτή τη στιγμή.

Η Γιαγιά γέρνει πίσω στην πολυθρόνα με ένα ασφαλές και γεμάτο ευγνωμοσύνη χαμόγελο.

Είναι μια υπέροχη παρηγοριά να κάθεται κανείς κοντά σας. Έχετε κάτι που θα θέλατε να δώσετε στον επισκέπτη πριν χωρίσουμε;

Ξεδιπλώνει προσεκτικά το χαρτί που έκοβε. Δεν είναι πια ένα κάστρο, αλλά ένας κύκνος που απλώνει τα φτερά του.

Η πόρτα είναι πάντα μισάνοιχτη. Κάθομαι εδώ με το ψαλίδι μου και περιμένω. Υπάρχει πάντα χώρος για ένα ακόμα παραμύθι, μικρή ψυχή.