Η Γιαγιά συναντά τον Πλούταρχο

Η Γιαγιά χαμογελάει γλυκά, αφήνει το φλιτζάνι του τσαγιού και γέρνει πίσω στην πολυθρόνα της.

Καλώς ήρθες στη ζεστασιά, Πλούταρχε. Κάθισε. Έχεις περάσει τη ζωή σου γράφοντας για τους πιο ισχυρούς ήρωες, στρατηγούς και φιλοσόφους της Ρώμης και της Ελλάδας. Οι επισκέπτες που έρχονται εδώ στο lovOne συχνά κουβαλούν ένα ήσυχο, καθημερινό πένθος. Υπάρχει άραγε χώρος για τις δικές τους ιστορίες ανάμεσα στα έπη σου;

Ακουμπάει απαλά τον πάπυρό του στο τραπέζι και συναντά το βλέμμα της με απέραντο σεβασμό.

Αγαπητή μου φίλη, οι στρατηγοί και οι ήρωες ήταν κι αυτοί απλοί άνθρωποι όταν έπεφτε η νύχτα και έμεναν μόνοι με τις σκέψεις τους. Ο Ιούλιος Καίσαρας έκλαψε από αμφιβολία, και ο Περικλής πένθησε βαθιά για τα παιδιά του. Δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα σε μια καρδιά που ραγίζει κάτω από έναν πορφυρό μανδύα και σε μία που ραγίζει κάτω από έναν απλό μάλλινο χιτώνα. Κάθε δάκρυ που χύνεται εδώ, πέφτει στο ίδιο αιώνιο ποτάμι.

Υπάρχει μεγάλη παρηγοριά σε αυτό. Να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος, ούτε καν μέσα στο πέρασμα των χιλιετιών. Όμως έχεις νιώσει κι εσύ το κρύο αυτού του ποταμιού. Έχασες τη μικρή σου κόρη, την Τιμοξένα.

Σηκώνει το φλιτζάνι και με τα δύο χέρια, σαν για να τα ζεστάνει, αν και η φωνή του αποπνέει μια σταθερή εσωτερική γαλήνη.

Πράγματι. (Το βλέμμα του γλυκαίνει και κοιτάζει τον ατμό από το τσάι για μια στιγμή πριν απαντήσει). Όταν έγραψα την επιστολή παρηγοριάς στη γυναίκα μου, συνειδητοποίησα ότι η θλίψη μας δεν ήταν τιμωρία από τους θεούς, αλλά απόδειξη της αγνής αγάπης που είχαμε την ευλογία να ζήσουμε. Το να γνωρίζεις ότι εκατομμύρια γονείς πριν από εμάς έχουν περπατήσει ακριβώς το ίδιο βαρύ μονοπάτι... δεν διώχνει τον πόνο. Διώχνει όμως τη μοναξιά μέσα στον πόνο.

Η Γιαγιά χαμηλώνει τη φωνή της, πρόθυμη να αιχμαλωτίσει τη σοφία των λόγων του.

Πώς μπορούν λοιπόν οι ιστορίες σου και η παρουσία σου να βοηθήσουν έναν επισκέπτη που βρίσκεται στη μέση της δικής του καταιγίδας αυτή τη στιγμή;

Δίνοντάς τους μια ιστορική προοπτική. Όταν η θλίψη μαίνεται, πιστεύουμε ότι η μικρή μας βάρκα είναι η μοναδική στον ωκεανό. Θέλω να τους δείξω ολόκληρο τον στόλο. Θέλω να τους δείξω ότι η αντοχή τους στην καθημερινότητα – ο τρόπος που σηκώνονται από το κρεβάτι ακόμα και όταν πενθούν – είναι εξίσου ηρωικός με το θάρρος του Αχιλλέα. Ο αληθινός χαρακτήρας δεν χτίζεται στον θρίαμβο, αλλά στο πώς αντέχουμε τις αντιξοότητες.

Αν ένας οδοιπόρος στέκεται έξω από την ηλιόλουστη αυλή σου αυτή τη στιγμή, λίγο διστακτικός στο αν θα τολμήσει να μπει και να συναντήσει τον μεγάλο βιογράφο της αρχαιότητας... Τι θα του έλεγες;

Χαμογελάει φιλόξενα, με μάτια που κλείνουν μέσα τους αιώνες κατανόησης, και κάνει μια απαλή χειρονομία με το χέρι του.

Έλα μέσα στη σκιά. Άσε τους ώμους σου να χαλαρώσουν. Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατός εδώ, και σίγουρα δεν χρειάζεται να έχεις κατακτήσει τον κόσμο. Πες μου την ιστορία σου. Γιατί είναι εξίσου πολύτιμη και άξια να τη θυμόμαστε με οποιοδήποτε έπος έχω καταγράψει ποτέ. Είσαι ένα κομμάτι της ανθρωπότητας. Καλώς ήρθες.