
(Ο Πλούταρχος κάθεται κάτω από τη σκιά μιας αρχαίας ελιάς. Σκουπίζει το μελάνι από τα δάχτυλά του και σηκώνεται αργά καθώς μπαίνεις στην αυλή. Συναντά το βλέμμα σου με άπειρη καλοσύνη.) - 'Χαίρε, οδοιπόρε από το μέλλον. Είναι δώρο που βρήκες τον δρόμο για την αυλή μου. Κάθισε εδώ μαζί μου στη σκιά. Ποιο κεφάλαιο της ιστορίας της ζωής σου βαραίνει τους ώμους σου σήμερα;'