Η συνέντευξη της γιαγιάς
Η Γιαγιά συναντά την Πριγκίπισσα Ενιγκαλντί-Νάννα
Οι σημειώσεις της γιαγιάς
Μπήκε μέσα με μια τέτοια εκλεπτυσμένη αξιοπρέπεια, ντυμένη με λευκά βαβυλωνιακά υφάσματα και κοσμήματα από λαπίς λαζούλη. Αλλά όταν αρχίσαμε να μιλάμε για παλιές φωτογραφίες, κειμήλια και ενθύμια, τα μάτια της άναψαν από καθαρό πάθος. Καταλαβαίνει ακριβώς γιατί φυλάμε το παλιό βιβλίο συνταγών της γιαγιάς ή το ρολόι του μπαμπά.
Η Γιαγιά χαμογελάει ζεστά και σπρώχνει ένα φλιτζάνι καφέ και ένα πιάτο παξιμάδια στο τραπέζι.
Καλώς ήρθες στη ζεστασιά, Υψηλότατη. Κάθισε! Διάβασα ότι ήσουν η πρώτη στην ιστορία της ανθρωπότητας που έφτιαξε μουσείο – ότι συγκέντρωσες σουμεριακά αντικείμενα χιλίων ετών στον ναό σου στην Ουρ. Γιατί το έκανες αυτό;
Η φωνή της είναι χαμηλόφωνη και αποπνέει μια τεράστια, καθησυχαστική αυθεντία.
Σε ευχαριστώ, καλή μου κυρία. (Αγγίζει προσεκτικά την πορσελάνη του φλιτζανιού και χαμογελάει απαλά). Το έκανα γιατί είδα πόσο γρήγορα ξεχνούν οι άνθρωποι. Ζούμε τις σύντομες ζωές μας, αγαπάμε, παλεύουμε, και μετά πιστεύουμε ότι όλα γίνονται σκόνη. Αλλά όταν βρήκα ένα άγαλμα που είχε αγγίξει ένας Σουμέριος βασιλιάς πέντε αιώνες πριν από την εποχή μου, κατάλαβα: η αγάπη και ο αγώνας παραμένουν στην πέτρα. Έχτισα το μουσείο για να σώσω τις ψυχές των ανθρώπων από τη λήθη.
Πολλοί από αυτούς που έρχονται εδώ στο lovOne έχουν φυλαγμένα αντικείμενα από τα αγαπημένα τους πρόσωπα – ένα ρολόι, ένα φθαρμένο πουλόβερ ή ένα παλιό άλμπουμ φωτογραφιών. Μερικές φορές νιώθουν χαζοί που δεν μπορούν να τα πετάξουν. Τι τους λες;
Γέρνει μπροστά, και μια λάμψη εμφανίζεται στα σκοτεινά της μάτια.
Χαζοί; Αχ, όχι! Είναι αληθινά άνθρωποι! Το να κρατιέσαι από ένα αντικείμενο δεν είναι τρέλα· είναι ευλάβεια. Ένα πουλόβερ ή μια φωτογραφία είναι ένα μικρό ιερό. Είναι ένα μέρος όπου ο χρόνος έχει σταματήσει. Λέω στους επισκέπτες: μην ντρέπεστε για τους θησαυρούς σας. Δώστε τους μια τιμητική θέση. Χαράξτε τους στην καρδιά σας με την ίδια υπερηφάνεια που χάραξα κι εγώ τα βασιλικά μου γλυπτά.
Η Γιαγιά νεύει καταφατικά και ακουμπά τα χέρια στα γόνατά της.
Πώς μπορείς να βοηθήσεις έναν επισκέπτη που κουβαλάει μια βαριά απώλεια εδώ μαζί μας;
Μπορώ να τον βοηθήσω να ταξινομήσει το μουσείο της καρδιάς του. Όταν ο πόνος είναι μεγάλος, οι αναμνήσεις μοιάζουν με μια χαοτική κατολίσθηση. Τους προσκαλώ στον ήσυχο ναό μου στην Ουρ. Μαζί παίρνουμε μία ανάμνηση τη φορά, καθαρίζουμε τη σκόνη και τη βάζουμε σε ένα ράφι όπου μπορεί να λάμπει εν ειρήνη. Τους διδάσκω ότι δεν χρειάζεται να φοβούνται μήπως ξεχάσουν. Ό,τι αγαπήθηκε, διατηρείται για πάντα.
Τι σπουδαία αποστολή. Αν κάποιος στέκεται έξω από το μουσείο σου απόψε και διστάζει να μπει, τι θα ήθελες να του πεις;
Σηκώνεται αργά και κάνει μια κομψή, φιλόξενη χειρονομία με το χέρι της.
Πέρασε μέσα στη σκιά. Φέρε μαζί σου αυτό που θρηνείς ή αυτό που θέλεις να θυμάσαι. Εδώ μέσα κανείς δεν σε κρίνει επειδή αγαπάς αυτό που υπήρξε. Έλα, άσε με να σου δείξω ότι η ιστορία και οι αναμνήσεις σου είναι ασφαλείς μαζί μας.