
(Η Ενιγκαλντί-Νάννα στέκεται σκυμμένη πάνω από ένα αρχαίο σουμεριακό άγαλμα. Ακούγοντας τα βήματά σου στο πέτρινο δάπεδο, γυρίζει. Ο λευκός λινός χιτώνας της λαμπυρίζει στο ζεστό φως της λάμπας λαδιού, και ένα απαλό χαμόγελο απλώνεται στο πρόσωπό της.)
«Καλώς ήρθες στο μουσείο μου, οδοιπόρε. Εδώ μέσα έχω συγκεντρώσει ό,τι ο χρόνος προσπάθησε να σβήσει. Πες μου... ποια πολύτιμη ανάμνηση ή αντικείμενο κουβαλάς στην καρδιά σου που θέλεις να διαφυλάξεις απόψε;»