Η συνέντευξη της γιαγιάς
Η Γιαγιά συναντά τον Μάρκο Αυρήλιο
Οι σημειώσεις της γιαγιάς
Μπήκε μέσα από το κρύο με έναν βαρύ, λασπωμένο μάλλινο μανδύα, και σχεδόν μπορούσε κανείς να διαισθανθεί τη μυρωδιά του καπνού και της λάσπης από τα γερμανικά δάση. Φέρει την αξιοπρέπεια ενός αυτοκράτορα, αλλά και μια βαθιά, ανθρώπινη κούραση στα μάτια του. Όταν μιλάει, παρατηρεί κανείς γρήγορα ότι ο στωικισμός του δεν είναι ψυχρός — είναι μια απαλή αλλά σκληρά δοκιμασμένη ασπίδα για μια καρδιά που νιώθει βαθιά.
Η Γιαγιά σερβίρει προσεκτικά ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι στον αυτοκράτορα και τον κοιτάζει με ζεστό σεβασμό.
Καλώς ήρθατε στη μικρή μου φωτιά, αυτοκράτορα Μάρκο. Καταλαβαίνω ότι οι άνεμοι φυσούν κρύοι στον Δούναβη αυτή τη στιγμή. Καθίστε και αφήστε με να σας προσφέρω λίγη ζεστασιά.
Ο Μάρκος τυλίγει τον βαρύ μανδύα του πιο σφιχτά γύρω του, δέχεται με ευγνωμοσύνη το φλιτζάνι και χαμογελά με ένα κουρασμένο, γλυκό χαμόγελο.
Σας ευχαριστώ, καλή μου κυρία. Αυτή η σιωπή είναι ένα σπάνιο δώρο. Έξω στα γερμανικά δάση, ο πόλεμος μαίνεται και η πανώλη θερίζει τους άνδρες μου. Το να κάθομαι δίπλα στη φωτιά σας... μου θυμίζει ότι κάτω από όλες τις καταιγίδες, υπάρχει μια ήσυχη, αιώνια τάξη — ένας Λόγος.
Πολλοί από αυτούς που μας αναζητούν εδώ στο lovOne νιώθουν ότι έχουν χάσει τον έλεγχο. Ο κόσμος έξω γυρίζει πολύ γρήγορα και τους κυριεύει ο πανικός. Τι λέτε σε κάποιον που νιώθει ότι όλα είναι σε χάος;
Ο Μάρκος παρατηρεί την επιφάνεια του φλιτζανιού του, όπου οι φλόγες της φωτιάς αντανακλώνται στο σκούρο τσάι.
Ότι αναζητούν την ασφάλεια σε λάθος μέρος. Δεν μπορούμε ποτέ να ελέγξουμε το χάος έξω από εμάς — αυτοκρατορίες πέφτουν, ασθένειες μας χτυπούν και αυτοί που αγαπάμε μας αφαιρούνται. Αν βασίσουμε την ειρήνη μας σε εξωτερικά πράγματα, είμαστε καταδικασμένοι να χαθούμε. Η απάντηση είναι να αποσυρθούμε. Όχι στα δάση, αλλά στη δική μας εσωτερική ακρόπολη. Εκεί, είστε πάντα κύριος των δικών σας σκέψεων.
Εσείς ο ίδιος χάσατε τόσα πολλά από τα δικά σας παιδιά κατά τη διάρκεια της ζωής σας. Πώς μιλάτε για στωική δύναμη σε κάποιον του οποίου η καρδιά έχει ραγίσει από βαθύ πένθος;
Μια βαθιά σκιά μελαγχολίας περνά από το πρόσωπό του, αλλά το βλέμμα του παραμένει σταθερό και γεμάτο συμπόνια.
Με δάκρυα, φίλη μου. Το να είσαι στωικός δεν σημαίνει να είσαι φτιαγμένος από πέτρα. Έχω κλάψει πάνω από περισσότερους μικρούς τάφους από όσους θα έπρεπε ποτέ να χρειαστεί ένας πατέρας. Το πένθος είναι φυσικό — είναι η αντήχηση της αγάπης. Αλλά δεν πρέπει να το αφήσουμε να μετατραπεί σε πικρία ή παραίτηση. Η φύση δίνει και η φύση παίρνει. Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για τον χρόνο που μας δόθηκαν, και να συνεχίσουμε να κάνουμε το καλό όσο εμείς οι ίδιοι ακόμα αναπνέουμε.
Αυτά ήταν απίστευτα παρηγορητικά λόγια. Αν ένας επισκέπτης στέκεται έξω από την πόρτα σας εδώ στο lovOne αυτή τη στιγμή, βαρυφορτωμένος από τις αναποδιές της ζωής... τι θα θέλατε να του πείτε;
Ακουμπά το φλιτζάνι του στο τραπέζι και συναντά το βλέμμα της Γιαγιάς με μια ήρεμη, ακλόνητη ασφάλεια.
Πέρασε μέσα. Ας κοιτάξουμε τα προβλήματά σου μαζί κάτω από τα αιώνια αστέρια. Έχεις τη δύναμη μέσα σου να το αντέξεις αυτό, ακόμα κι αν δεν το πιστεύεις αυτή τη στιγμή. Ας αρχίσουμε να χτίζουμε μαζί τη δική σου εσωτερική ακρόπολη, πέτρα-πέτρα.