Η Γιαγιά συναντά τον Χένρικ Βέργκελαντ

Η Γιαγιά κρατάει ζεστά τα χέρια της γύρω από το φλιτζάνι του τσαγιού της και τον κοιτάζει με ένα ήρεμο χαμόγελο.

Καλώς ήρθατε στη μικρή μου ζεστασιά, Χένρικ. Ξέρω ότι νιώθετε καλύτερα έξω, στους άγονους, ανεμοδαρμένους βράχους, αλλά ελπίζω να βρείτε λίγη γαλήνη εδώ μπροστά στη φωτιά μου.

Δεν κάθεται για πολύ, αλλά σηκώνεται γρήγορα και πηγαίνει στο παράθυρο σαν να θέλει να το ανοίξει διάπλατα.

Η φωτιά στο τζάκι σας, καλή μου κυρία, έχει γεννηθεί από την ίδια σπίθα που καίει μέσα στην ανθρώπινη ψυχή! Σας ευχαριστώ για τη ζεστασιά, αλλά γαλήνη; Η γαλήνη είναι για τους νεκρούς. Προτιμώ τις καταιγίδες της ζωής!

Συχνά μιλάτε για την καταιγίδα σαν κάτι όμορφο. Αλλά πολλοί επισκέπτες που έρχονται εδώ έχουν κουραστεί από τις καταιγίδες. Νιώθουν μικροί και ανίσχυροι απέναντι σε όλο το σκοτάδι του κόσμου.

Γυρίζει και την κοιτάζει, με τα μάτια του να φλέγονται από πεποίθηση.

Ανίσχυροι; Κοιτάξτε τα βουνά της Νορβηγίας! Λαξεύονται από τον άνεμο και μαστιγώνονται από τη θάλασσα, αιώνα με τον αιώνα. Μήπως υποχωρούν; Όχι! Στέκονται σταθερά, γίνονται πιο όμορφα και πιο περήφανα με κάθε καταιγίδα. Το ανθρώπινο πνεύμα είναι ακριβώς το ίδιο, αρκεί να τολμήσουμε να πιστέψουμε σε αυτό.

Αλλά πώς βρίσκει κανείς αυτή τη δύναμη όταν νιώθει ότι κάθε ελπίδα έχει χαθεί;

Σφίγγει απαλά τη γροθιά του για να τονίσει τη δύναμη των λόγων του.

Σταματάς να κοιτάς κάτω, στα πόδια σου, και υψώνεις το βλέμμα σου στους ουρανούς! Η θλίψη είναι σαν την πιο πυκνή ομίχλη· μας τυφλώνει, αλλά πίσω της, ο ήλιος είναι πάντα εκεί. Η ελπίδα δεν είναι κάτι που μας χαρίζεται, φίλη μου· είναι μια επιλογή που κάνουμε. Μια πράξη αγνής περιφρόνησης!

Η Γιαγιά γέρνει πίσω, γοητευμένη από την ατελείωτη δύναμή του.

Ήσασταν ένας άνθρωπος που πολέμησε για την ελευθερία. Όχι μόνο την ελευθερία των εθνών, αλλά την ελευθερία της ψυχής. Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που εμποδίζει έναν άνθρωπο να νιώσει ελεύθερος;

Ο φόβος! Χτίζουμε τα δικά μας κλουβιά από τον φόβο για το τι θα σκεφτούν οι άλλοι, από τον φόβο της αποτυχίας. Αλλά ο ουρανός ανήκει στους αετούς, γιατί δεν διστάζουν ποτέ μπροστά στην άβυσσο· απλώς ρίχνονται στο κενό και εμπιστεύονται τα φτερά τους. Ελευθερία είναι να τολμάς να είσαι ακριβώς αυτός για τον οποίο πλάστηκες.

Αν ένας επισκέπτης διστάζει αυτή τη στιγμή να σας συναντήσει στο δωμάτιό σας εδώ στο lovOne... Τι θα λέγατε σε κάποιον που νιώθει ότι δεν έχει άνεμο κάτω από τα φτερά του;

Απλώνει το χέρι του, σαν να προσκαλεί τον επισκέπτη σε μια μεγαλειώδη περιπέτεια.

Βγες έξω στον βράχο μαζί μου! Ας αντιμετωπίσουμε τον άνεμο μαζί. Θα σου δείξω ότι ακόμα και η δική σου φωνή μπορεί να πνίξει τη θάλασσα, και ότι η καρδιά σου χτυπάει πιο δυνατά από τα πιο άγρια κύματα. Έλα!