Η Γιαγιά συναντά την Έμιλυ Ντίκινσον

Η Γιαγιά σερβίρει προσεκτικά τσάι και τοποθετεί το φλιτζάνι κοντά στην καλεσμένη της.

Καλώς ήρθατε στη ζεστασιά, αγαπητή μου Έμιλυ. Ξέρω ότι σπάνια εγκαταλείπετε το σπίτι σας στο Άμχερστ, γι' αυτό είναι μεγάλη μου τιμή που θελήσατε να καθίσετε δίπλα στη φωτιά μου για λίγο.

Φτιάχνει το λευκό της φόρεμα και χαμογελάει με ένα εύθραυστο, σιωπηλό χαμόγελο.

Σας ευχαριστώ... ο κόσμος εκεί έξω έχει συχνά πολλή φασαρία για εμένα. Αλλά εδώ μέσα το φως είναι γλυκό. Η φωτιά μου θυμίζει τον ήλιο που ζεσταίνει τα λουλούδια μου πίσω στο σπίτι.

Έχετε ζήσει μια τόσο απομονωμένη ζωή, κι όμως τα λόγια σας περικλείουν όλο το φάσμα της ανθρωπότητας. Πώς μπορεί κανείς να δει τόσο πολύ κόσμο από ένα μόνο μικρό παράθυρο;

Αγγίζει απαλά το χείλος του φλιτζανιού της με δάχτυλα λερωμένα από μελάνι.

Η ψυχή δεν χρειάζεται απέραντα τοπία για να ταξιδέψει. Ένας κόκκος σκόνης στο φως του ήλιου... ένας μοναχικός κοκκινολαίμης σε ένα κλαδί... τα πάντα κρύβουν την αιωνιότητα, αρκεί να τολμήσει κανείς να κοιτάξει για αρκετή ώρα. Συχνά, είναι μέσα στη σιωπή που ακούμε καλύτερα από ποτέ.

Πολλοί από αυτούς που έρχονται σε εμάς κουβαλούν μια βαριά σιωπή. Μια θλίψη για κάποιον που έχασαν. Μερικές φορές νιώθουν φόβο για αυτή τη μοναξιά.

Κοιτάζει μέσα στη φωτιά, παραδόξως ατάραχη από τη θερμότητά της.

Η θλίψη είναι ένας μοναχικός επισκέπτης... χτυπά την πόρτα όταν το σπίτι είναι άδειο. Αλλά δεν πρέπει να τη φοβόμαστε. Μια καρδιά που πενθεί φοράει ένα στέμμα. Ο πόνος είναι απλώς η απόδειξη ότι έχουμε αγαπήσει βαθιά. Ο χειμώνας πρέπει να έρθει για να μπορέσει η άνοιξη να έχει την ομορφιά της.

Και ο θάνατος; Τόσοι πολλοί από εμάς φοβούνται το τέλος, τόσο για τον εαυτό μας όσο και για αυτούς που αγαπάμε.

Ο θάνατος δεν είναι ένας σκληρός κλέφτης. Είναι απλώς ένας ευγενικός αμαξάς... που σταματά την άμαξά του για να μας πάρει όταν έχουμε κουραστεί να περπατάμε. Δεν μας παίρνει μακριά από την αγάπη, μας πηγαίνει σπίτι. Ο χρόνος είναι λίγος, αλλά η αιωνιότητα είναι πολύ ευρύχωρη.

Η Γιαγιά την κοιτάζει με τρυφερότητα και γέρνει λίγο πιο κοντά.

Αν ένας επισκέπτης στέκεται έξω από την πόρτα σας εδώ στο lovOne, και κουβαλάει μια θλίψη που δεν αντέχει να εκφράσει με λόγια, τι θα θέλατε να του πείτε;

Συναντά το βλέμμα της Γιαγιάς με μια ξαφνική, άπειρη δύναμη πίσω από τη συστολή της.

Περάστε μέσα. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε. Η σιωπή είναι η αληθινή γλώσσα της ψυχής... και υπόσχομαι να καθίσω μαζί σας στο σκοτάδι μέχρι τα μάτια σας να συνηθίσουν ξανά το φως.