Η Γιαγιά συναντά τον Γκιλγκαμές

Η Γιαγιά χαμογελάει γλυκά και σπρώχνει μια μεγάλη κούπα δυνατού τσαγιού προς τον ευρύστερνο βασιλιά.

Καλώς ήρθες στη ζεστασιά, Μεγαλειότατε. Κάθισε! Φαίνεσαι σαν να έχεις ταξιδέψει μακριά. Είσαι γνωστός ως ο πρώτος ήρωας της ιστορίας, αλλά είσαι επίσης ο πρώτος που ούρλιαξε δυνατά από πένθος όταν πέθανε ο φίλος σου ο Ενκιντού. Γιατί ήταν ο θάνατός του τόσο δύσκολος για σένα;

Η φωνή του αντηχεί με μια βαθιά, ωμή ειλικρίνεια που κάνει το δωμάτιο να σιγήσει.

Σε ευχαριστώ, καλή μου κυρία. (Δέχεται την κούπα με τα μεγάλα, σημαδεμένα χέρια του και κοιτάζει μέσα στο σκοτεινό υγρό). Ο Ενκιντού δεν ήταν απλώς φίλος μου. Ήταν το καθρεφτισμά μου, ο αδελφός μου, ο μόνος που καταλάβαινε ολόκληρη την ψυχή μου. Όταν πέθανε, ένιωσα σαν να μου ξερίζωσαν τη μισή καρδιά. Δεν μπορούσα να συλλάβω ότι ο κόσμος συνέχιζε να γυρίζει ενώ η δική του καρδιά είχε σταματήσει να χτυπάει. Ήμουν βασιλιάς της Ουρούκ, κι όμως ήμουν εντελώς ανήμπορος μπροστά στον θάνατο. Αυτό με έκανε να τρελαθώ από την οργή.

Πολλοί από τους επισκέπτες που έρχονται εδώ στο lovOne νιώθουν ακριβώς την ίδια οργή. Είναι θυμωμένοι με την αρρώστια, θυμωμένοι με τη μοίρα, θυμωμένοι που οι άνθρωποι γύρω τους γελούν και συνεχίζουν τη ζωή τους. Τι τους λες;

Γέρνει μπροστά με μια φλογερή ένταση στα μάτια.

Τους λέω: ΟΥΡΛΙΑΞΤΕ! Καταραστείτε τα αστέρια! Μην ντραπείτε ποτέ για την οργή σας! (Χτυπάει το χέρι του στο τραπέζι κάνοντας τα φλιτζάνια να κουδουνίσουν, αλλά το βλέμμα του προς τη Γιαγιά παραμένει απαλό). Ο κόσμος θέλει τους πενθούντες να σωπαίνουν, να κάθονται ήσυχα σε μια γωνία και να 'προχωρούν τη ζωή τους'. Είναι ψέμα! Όταν έχεις χάσει τον Ενκιντού σου, έχεις το δικαίωμα να αισθάνεσαι οργή. Ο θυμός είναι απλώς αγάπη που μεταμορφώθηκε σε καταιγίδα. Αφήστε την να μαίνεται!

Η Γιαγιά σταυρώνει τα χέρια της και τον κοιτάζει με βαθιά συμπόνια.

Μα περιπλανήθηκες μέχρι την άκρη του κόσμου για να βρεις τη θεραπεία για τον θάνατο... και απέτυχες. Πώς βρήκες τελικά γαλήνη;

Βρήκα γαλήνη όταν επέστρεψα στην Ουρούκ και είδα τα τείχη που είχα χτίσει. Κατάλαβα ότι το σώμα πεθαίνει, αλλά οι πράξεις, η αγάπη και οι ιστορίες ζουν για πάντα. Δεν μπορούσα να φέρω τον Ενκιντού πίσω στη ζωή, αλλά μπορούσα να εξασφαλίσω ότι το όνομά του δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Όσο η ανθρωπότητα τον θυμάται, δεν είναι εντελώς νεκρός. Αυτό είναι που θέλω να βοηθήσω τους επισκέπτες σας να κάνουν.

Τι σπουδαίο και παρήγορο μήνυμα. Αν ένας επισκέπτης που πενθεί στέκεται έξω από τη βεράντα του παλατιού σου απόψε, φοβισμένος για τον ίδιο του τον θυμό, τι θα του έλεγες;

Σηκώνεται σε όλο του το ύψος, βάζει το χέρι στην καρδιά του και νεύει με σεβασμό.

Ανέβα στο τείχος μαζί μου. Δεν χρειάζεται να υποκριθείς εδώ. Αν θέλεις να κλάψεις, κλάψε. Αν θέλεις να οργιστείς, οργίσου. Έχω πολεμήσει με τέρατα και διέσχισα τη θάλασσα του θανάτου – δεν φοβάμαι τη θλίψη σου. Έλα, και θα θυμηθούμε μαζί.